De nieuwe coronawet is niet tijdelijk en werkt rechtsongelijkheid, antidemocratie en onvrijheid in de hand

“Niets is zo permanent als een tijdelijk overheidsprogramma” zei Nobelprijswinnaar Milton Friedman ooit tegen zijn publiek. En in het geval van het wetsvoorstel “Tijdelijke wet maatregelen covid-19”, te vinden op de website van de Tweede Kamer, geldt dit principe eveneens. De Nieuwsframes.nl redactie heeft in al haar beperkingen de wet gelezen en komt tot de conclusie dat slechts een aantal maatregelen van tijdelijke aard zijn, terwijl het overgrote deel van deze ‘spoedwet’ permanent zal zijn. Zelfs tot drie maanden na het vervallen van de maatregelen kan de wet opnieuw in werking treden.

Wanneer we de maatschappelijke impact van COVID19 analyseren in samenhang met deze wet dan vallen een aantal aspecten op. Ten eerste dat het aantal sterfgevallen door COVID19 uitzonderlijk laag is. Dagelijks sterven meer rokers aan longkanker dan dat er mensen overlijden aan het griepvirus SARS-CoV-2.

Ten tweede valt op dat de overheid zich enorm veel macht wil toespelen als het gaat om een reactie op deze milde griep. In het begin van de uitbraak van het coronavirus was dit logisch, een nieuw virus verspreidde zich razendsnel over de wereld en in alle onzekerheid was het verstandig om de wetenschap aan het woord te laten zodat een zinnige reactie kon worden gegeven op de nieuwe ziekte.

Maar het is nu augustus 2020 en we zijn maanden verder. Momenteel is er meer bekend over het virus en is er discussie over de betrouwbaarheid van de gegevens aangaande het aantal besmettingen en is het virus nog niet fysiek geïsoleerd. Echter wil het Kabinet Rutte 3, ondanks al deze wetenschappelijke onzekerheid en laag sterftecijfer, de samenleving beheersen met het doorvoeren van een nieuwe wet.

Het aspect van de pandemie die vooralsnog de grootste impact had op het leven van de gewone mens is niet het virus zelf, maar de reactie van overheden op het virus. Er golden plotseling scherpe beperkingen, cafés en restaurants moesten sluiten en de toerisme-industrie is in elkaar gezakt. De werkloosheid steeg en ondernemers werden in de armoede gedrukt en afhankelijk gemaakt van de Rijksoverheid. Die heel toevallig wel aan kapitaal kon komen terwijl honderden ondernemers geen krediet kregen van de banken.

Ondanks dat het virus zelf nauwelijks schade heeft veroorzaakt, was de reactie van de overheid wel bijzonder beschadigend. Daarom is het zo belangrijk de Tijdelijke wet, die dus allerminst tijdelijk is, eens goed te bekijken. Wat we in deze wet zien is een dictatuur-wet, middels deze wet kan een Minister op basis van statistische ruis en onjuiste gegevens de gehele samenleving ‘op slot’ gooien en de samenleving verder beschadigen. Aangezien de Ministers van het Kabinet Rutte 3 in het verleden hebben bewezen niet te kunnen omgaan met zo’n grote verantwoordelijkheid, is deze wet alsof je ‘splinters in je vingers wilt voorkomen door een balk van hout met je mond op te pakken’, ergo het middel ter bestrijding van de kwaal is erger dan de kwaal zelf.

De inhoud van de wet is verder bijzonder in het verlenen van bevoegdheden aan anonieme organen zoals ‘de veiligheidsregio’. In de veiligheidsregio zitten tal van bestuurders, maar doordat de stemmingen anoniem zijn, is het voor burgers niet mogelijk te weten welke burgemeesters nu precies voorstander zijn van welke maatregelen. Dit weerspreekt democratische transparantie en maakt het onmogelijk voor burgers om de verantwoordelijken voor nieuwe maatregelen aan te spreken op hun keuzes. Zulke structuren zijn normaal alleen in een geheime autocratie denkbaar (deep state), maar als het aan Minister Hugo de Jonge ligt wordt een dergelijke structuur binnenkort tot wet verheven.

Verder is het opmerkelijk dat de nieuwe wet ook rechtsongelijkheid tot wet verheft. Zo worden overheidsambtenaren en tal van anderen die zich bevinden ‘aan de juiste kant’ ontheven voor de maatregelen. Overheids- en inspectie ambtenaren hoeven zich niet te helden aan de ‘veilige afstand’, die voor al het gewone volk wel gaat gelden. Verder zijn er nog wat uitzonderingen voor mensen die bijvoorbeeld ‘geestelijk dienaar’ zijn of werken in de ‘kinderopvang’, maar in het algemeen moet iedereen zich -als deze wet het überhaupt haalt-, houden aan de ‘veilige afstand’.

Verder wordt het verboden voor burgers om zich in groepen te organiseren, met welk doel dan ook. Dit betekent dat burgers die zich in groepen willen vormen om bijvoorbeeld politieke doelstellingen te verwezenlijken in overtreding zijn van de wet. Politieke organisaties krijgen namelijk geen vrijstelling voor het verbod op groepsvorming, zie Artikel 58g. De door de overheid vrijgestelde groepen zijn natuurlijk volksvertegenwoordigers in organen als de Gemeenteraad en Tweede Kamer en internationale organisaties. Geloofsgemeenschappen zijn echter wel vrijgesteld. Met dit artikel wordt het burgers vrijwel onmogelijk gemaakt om in groepen politieke manifestaties te organiseren, anders dan demonstraties die zijn goedgekeurd door de burgemeester. Artikel 58g is daarmee een doodsteek voor ‘start-up politieke bewegingen’ die vanuit een organische dynamiek ontstaan.

Het artikel gaat verder ook in op evenementen, en daar krijgt de Minister (van Volksgezondheid en Justitie) plotseling allerlei bevoegdheden die voorheen bij de burgemeester lagen. Ook het gebruik van ‘beschermingsmiddelen’ tegen een ziekte die minder doden per dag veroorzaakt dan roken, kan bij besluit door de Minister worden verplicht. Niet alleen worden burgers hierdoor mogelijk gedwongen aanvullende kosten te maken voor bijvoorbeeld mondmaskers, maar wordt ook hun vrijheid ernstig ingeperkt.

Verder blijkt de wet op basis van emoties bevoegdheden te verlenen aan burgemeesters. Zo stelt de wet het volgende:

“Indien door een gedraging of activiteit in of vanuit een besloten plaats, niet zijnde een woning, een ernstige vrees voor de onmiddellijke verspreiding van het virus SARS-CoV-2 ontstaat, kan de burgemeester de bevelen geven die nodig zijn voor de beëindiging van de gedraging of activiteit en de daar aanwezige personen bevelen zich onmiddellijk te verwijderen.”

Het enige wat er nodig is voor burgemeesters om in te grijpen in het privé leven van burgers is een “ernstige vrees” voor de verspreiding van het coronavirus, terwijl volgens sommige wetenschappers niet betrouwbaar kan worden vastgesteld wie wel en niet zijn besmet met het virus. Burgemeesters krijgen dus directe inspraak op uw privé leven wanneer er een “ernstige vrees” bestaat. Een emotie als legitieme verantwoording voor beleid? Zelfs in een dictatuur als die van Aleksandr Loekasjenko is het niet zo ernstig als dat deze wet realiseert wanneer Hugo de Jonge zijn zin krijgt.

Gelukkig is het nog niet zo ver en heeft de Tweede Kamer alle tijd om het wetsvoorstel af te schieten. De kans dat deze wet het haalt lijkt dan ook niet bijzonder groot, maar als deze wet wel wordt ingevoerd dan heeft Nederland een heel erg groot probleem.